Рекламная пауза: Недавно, Строительно-ремонтная компания «Отделка» сделала мне косметический ремонт квартир за адекватную цену, чему я очень благодарен им.

Bugun eshligimni eslab, ortimga qarasam, negadir romantik bo’lib, kimnidir sevmagan ekanman. Faqatgina bir marta, 7 sinfda maxallamizdagi bir qizni sevib qolgandim. Kalondimog’lik qilish emas-ku, lekin meni sevganlar, dil izhori aytganlar ko’p bo’lgan. Onam esa uylan deb xoli-jonimga qo’ymasdilar. Qanchadan-qancha qizlar bilan uchrashuvga chiqqanman. Onam menga kelin qidirib shaxarning xamma chekkasini kezib chiqqan. Shunday qilib, 27 eshimda onamning qistovlari bilan xarbiy hizmatga jo’nab ketdim. Hizmatdan qaytganimda xam onam menga qancha qizni topib qo’ygandilar. Ammo birovini undoq, yana boshqasini bundoq deb uylanishni orqaga suraverdim. Go’e uylansam, ijodimga kimdir nuqta qo’yadigandek edi. Hizmatdan qaytishim bilan Eler aka bilan uchrashdim. Ular menga yana rol topshirdilar. Shunday qilib bir yarim yil ichida yo’qotgan narsalarimga erishish uchun tinmay mexnat qila boshladim. Buni qarangki oradan yillar o’tibdi. Uylanish, xaet qurish, oilaga jiddiy qarash, bularning bari men uchun kinoning oldida ikkinchi daraja kasb etardi. Xaet men uchun o’zim istagan barcha narsani xadya etdi. Men buni qo’ldan chiqarmasligim kerak. O’sha paytda birdan-bir maqsadim shu bo’lgan. Va, nixoyat, 1992 yili, 42 eshimda o’z tengimni uchratib u bilan turmush qurishga qaror qildim. Turmush o’rtog’im O’zbekfil'm kinostudisida liboslar bo’yicha dizayner, tikuvchi bo’lib ishlardi. Tez orada turmush qurdik. Bugun bir qizim va bir o’g’lim bor. Qizim 18 eshda. Halqaro tillar tillarga qiziqishi baland bo’lgani uchun shu soxada o’qishni afzal bildi. O’g’lim esa xali maktabda o’qiydi. Ba’zilar ‘Kech turmush qurganingizdan afsuslanmaysizmi?” deb savol berishadi. Nega endi afsuslanishim kerak?.. Ahir gap erta eki kechligida emas, balki o’sha turmushni qanday qurishda-ku!..

Ko’p hienatlarni boshdan o’tkazdim


Mashxurlikni istadingmi, uning ezilmagan qonuniyatlariga xam bardosh berishing kerak. Goxo odamlarni tushunmay qolaman. O’zlari tanimagan, xaetida biror marta xam ko’rmagan san’atkor xaqida shunday gaplarni gapirishadiki, xayratdan eqa ushlaysan. Agar o’sha san’atkor ael kishi bo’lsa, darrov buzuqqa chiqarishadi. Erkak kishi bo’lsa e hotinboz deyishadi, eki — pienista... Men bekorga bu gaplarni aytaetganim yo’q. Bunday gap-so’zlarning qanchadan-qanchasini eshitganmiz. Xatto o’zim o’tirgan davradan nariroqda xam meni umuman tanimaydigan, xaetda ko’rishmagan odam xam meni o’ziga ulfatga chiqarib, rosa ichishim xaqida og’iz ko’pirtirib gapiraetganiga guvoh bo’lganman. Hayronman, birovning xaeti bilan kimning nima ishi bor? Xamma o’zi uchun yashaydi. Mashxurlikning ezilmagan qonuniyati xam shundan iborat. O’zing uchun yashaysan-u, o’zgalar sening ustingdan hukm chiqaradi. Men xaetim davomida do’stlarimning, yaqinlarimning ko’pgina xienatlarini boshdan o’tkazdim. Lekin buni ovoza qilib, dardimni dasturhon qilganimdan kimga ne naf.

O’zim hoxlaganday yashadim


‘Yaratganga shukr” fil'midagi rolim o’zimga eng eqqan obrazlarimdan. Bu fil'mda ortiqcha gap, ortiqcha tarbiya yo’q. Shunchaki xaetimizda sodir bo’lishi mumkin bo’lmagan hodisalar fantastika tarzida ko’rsatib berilgan, holos. Ba’zida ‘Yahshiyam, shu rolni o’ynashga rozi bo’lgan ekanman”, deb o’ylab qolaman. Qaerga bormay, bozorda bo’lamanmi eki ko’cha-ko’yda, odamlar atrofimni qurshab olishadi, ‘Sexrgar akamiz kelib qolibdilar-ku, qani bir iqtidoringizni ko’rsating. Mana shu pomidorlarimni dollar qilib bering!”, deb xazil qilganlar xam topiladi. Ochig’i, bularni eshitib ich-ichimdan hursand bo’laman. Agar shunday qobiliyatim bo’lganida edi, faqat atrofimdagilar, muhlislar, tomoshabinlar uchun so’ragan bo’lardim. O’zimga esa xech narsa kerakmas. Sababi, men o’zim hoxlaganday yashashni istadim. Va bunga erishdim xam. Umr daftarimda esa afsus qiladigan xam, achinadigan xam noto’g’ri chiziq yo’q. Xaet insonga bir bora beriladi. Uning yarmida yashashni o’rgansangiz, qolgan yarmida kimgadir o’rgatasiz. Ammo men hanuz o’rganishda davom etyapman. 2001 yili onam vafot etganlarida, o’z xaetimda faqatgina o’zim bosh rolda emasligimni tushunib etdim. Men o’zimning osmonda cheki yo’q tarafga qarab xarakatlanaetgan qushga o’hshataman. Oilam, farzandlarim esa mening ikki qanotim. Jaloliddin Rumiyning shunday so’zlari bor. ‘Xar qanday muyassariyat — maxrumiyat, xar qanday maxrumiyat — muyassariyatdir”. Bu so’zlarning mag’zini chaqsak, unda butun xaetimiz mujassam ekanini anglab etamiz. Xaqiqatan xam xar bir yutug’imiz o’z ortidan kamchiliklarni, hatolarimiz esa yutuqlarni ergashtirib kelaveradi. Buni qanday anglash esa faqatgina o’zimizga bog’liq. Xaetga qanday bo’lsa shundayligicha nazar solsak, unda armon-u afsuslarga o’rin qolmaydi. Men shunday yashash tarafdoriman. Balki shunda uzoq umr ko’rarman. Ahir xali xammasi oldinda-ku!